Eğitimde dönüşüm - 2

Geçtiğimiz hafta, uzun zamandır pek çok alanda kendimizi geliştirmeye çabaladığımıza, ama sağlık, hukuk ve eğitim alanlarında bir türlü ileri adım atamadığımıza değinmiştik.

Sağlık alanında son yıllarda bir hareketlenme olduğunu belirtmiş, hukuk alanı için temennilerimizi dile getirmiş ve en olumsuz durumda olanına, yani eğitim alanına odaklanmıştık. Eğitim reformuna ihtiyaç duyduğumuzu ifade etmiş, bunun için öncelikle varsayımlarımızı sorgulamamız gerektiğini söylemiş ve eğitimin ne olmaması gerektiği üzerine konuşmuştuk. Bu hafta ise araştırmalardan da faydalanarak, ne olması gerektiği üzerine konuşacağız.

Her şeyden önce vurgulamak istediğimiz bir nokta var: Eğitimde dönüşüm gereksiniminden bahsederken kastımız yalnızca bir müfredat(içerik) değişimi değil. Elbette zaman geçtikçe müfredat(içerik) geride kalıyor ve her daim yenilenmesi gerekiyor. Ancak ihtiyaç duyulan bundan çok daha fazlası. Kaliteli eğitim için müfredattan daha belirleyici olan, daha çok önem teşkil eden başka hususlar var. Öncelikle geleneksel "ders verme" yapısını değiştirmek gerekiyor. Eğitim tek yönlü değil, çok sesli olmalı. "Öğretmen verir; öğrenci almalıdır" anlayışı bizleri pek ileri götüremedi.

Alışageldiğimiz ders, ödev, test yöntemleri de öyle. Götürecek olan ise her öğrencinin kendisinden bir şeyler katmasına, kendisini tanımasına, yeteneklerini fark etmesine ve geliştirmesine, ve soru sormasına kendisini ortaya koymasına olanak tanıyan; öğrenciler ve öğretmenler arasında alışveriş gerçekleştirmesine imkan veren, öğrencileri sürece dahil eden nitelikte bir sistem.

Özetleyecek olursak; kişiye özel, öğrencinin yeteneklerine ve potansiyeline dayanan ve etkileşim odaklı.

Batı'nın da kendi eğitim sisteminden çok memnun olmadığını dile getirmiştik.

Mevcut durumu iyileştirmek amacıyla çok sayıda araştırma yapılıyor. Eğitim sistemine yönelik beklenti ve ihtiyaçlara dikkat çeken pek çok bilimsel çalışma var. Araştırma yöntemleri konusunda ABD'de akla gelen ilk isimlerden Gallup'un yaptığı çeşitli çalışmalar üzerinden giderek bildiklerimizi paylaşalım:

1. 2004 yılında yapılan araştırmaya göre, eğitim sisteminin sağlaması beklenen başlıca unsurlar; öğrencilerin "motive olmaları", "tüm potansiyellerini kullanarak kendilerini geliştirmeleri" ve "yeteneklerinin ve güçlü yönlerinin farkına varmaları".

Ancak katılımcılara ve büyük bir olasılıkla çoğumuza göre, bu unsurlar gerçekte uygulamada en az yer alanlar. Başka bir deyişle, olmasını umduğumuz ile olduğunu düşündüğümüz arasında koca bir boşluk var.

2. 2005 yılında yapılan bir araştırmada yaşları 13 ile 17 arasında değişen öğrencilerden, o dönem en çok şey öğrendikleri dersi düşünmeleri istenmiş.

Seçimleri için üç neden vermeleri istenince, öğrencilerin yüzde 53'ü öğretmene bağlı bir yanıt vermiş. Bu grubun bir yarısı öğretmeni sevdikleri, öğretmen onlara değer verdiği ve saygıyla davrandığı için, diğer yarısı ise öğretmen, öğrenmeyi zevkli kıldığı için derse kendilerini verebildiğini ifade etmiş. Yani her iki öğrenciden biri öğrenmelerini; öğretmenin kişilik özellikleri, ilişki kurma biçimi ve öğretim yöntemleri ile ilişkilendiriyor.

3. Aynı çalışmada öğrencilerin yüzde 20'si (bunun bir kısmı aynı zamanda ilk yüzde 53'lük grubun içinde de yer alıyor olabilir-) ders zorlayıcı olduğu için iyi öğrendiğini belirtmiş. Bizim de özellikle altını çizdiğimiz bir konu bu: Ders zorlayıcı olmalı, öğrenciyi kendi potansiyelini zorlamaya sevk etmeli. Ortalama öğrenciyi hedef alarak, "herkes bir miktar öğrensin" anlayışıyla değil; zor öğreneni, kolay öğreneni, A'yı öğrenip Z'yi öğrenemeyeni, kısacası her öğrenciyi tek tek ele alarak, herkesi kendi kapasitesi doğrultusunda destekleyerek bu çark dönmeli. Nitekim öğrencilerin yalnızca yüzde 9'u da o ders kolay olduğu veya kendisine kolay geldiği için iyi öğrendiğini belirtmiş.

4. Yine aynı çalışmada öğrencilere en çok öğrendiklerini söyledikleri dersi veren öğretmenin, diğer öğretmenlerden farklı olup olmadığı sorulmuş. Yüzde 70'i farklı olduğunu belirtmiş. Öğretmeni farklı kılanın ne olduğu sorulduğunda ise farklı olduğunu ifade edenlerin yüzde 63'ü ders metotlarına (öğretme yöntemleri, keyifli öğretme, zorlayıcı çalışmalar) işaret etmiş. Yüzde 41'i ise öğretmenin, öğrencilerle olan ilişkisine dair bir cevap vermiş.

5. Son zamanlarda yapılan sinirbilim çalışmaları, öğrencinin sürece dahil olamadığı, etkileşimden uzak derslerin, doğası gereği temel bir dezavantaja sahip olduğunu gösteriyor.

Çünkü bu şekilde gerçekleşen derslerin duygusal içeriği olmuyor. Oysa uzun vadeli öğrenmeyi teşvik eden unsur, süreç esnasında yaşanan duygusal içerik. Bu olmadığında yalnızca sınav bitimine dek idare edecek kadar "öğreniliyor" ve sonrasında çabucak unutuluyor.

Bugünün dünyasında çocuklar ve gençler her şeyden çok görselliğe, etkileşime ve yüksek teknolojiye dayanan medya araçları, ürünler ve oyuncaklar ile çevrililer. Durum böyle olunca eğitimde seneler öncesinin yöntemleriyle dikkatlerini çekmek giderek zorlaşıyor. Ayrıca sınıfta olan biten ile "dış dünyada" gerçekleşen giderek birbirine yabancılaşıyor. Öyle anlaşılıyor ki; iyi öğretmen artık "öğreten" biri değil.

Haftaya devam edeceğiz.

Kaynak: Gordon, G. & Crabtree, S. (2006). Building Engaged Schools: Getting the most out of America's classrooms. NY: Gallup Press.

Kaynak: İşte İnsan - Emre Konuk

Aile saadetiniz, benlik savaşına kurban gitmesin

Evlilikte yaşanan öfke patlamaları, iletişim bozuklukları ile çatışmalar, benlik savaşını doğurur. Yaşanan anlaşmazlıklar arttıkça eşlerin birbirine olan sevgisi hissedilmemeye başlar. Bu durum, aşırı soğukta uzuvların hissedilmemesi gibidir. Evlilik de giderek sevgisi yitirilmiş, canlılığı kaybedilmiş bir birlikteliğe dönüşür.

 

Mutlu bir yuva cennetten bir köşeyi andırır. Herkes sevilmek ve değer görmek ister. Birlikte güzel vakit geçirmek, sohbet etmek, iyi yaşamak, evlilikle beraber yapılmak istenen o kadar çok şey, gerçekleşmek istenen o kadar çok hayal vardır ki. Ne var ki istekler bazen birbiriyle çakışır, eşlerden birinin hayallerini gerçekleştirmesi diğerininkine engel olur. Benlik çatışmaları başlayınca eşlerden biri veya her ikisi evliliğini sorgulamaya başlamaktadır. Bu duruma gelince şu tür ifadeler sıklıkla dile getirilir: "Beni seviyorsa beni mutlu etmek ister, benim istediğimi yapar, beni üzmez." Bu bazen tek taraflı, bazen de iki taraflı bir endişedir.
 
Birçok çift ömür boyu aşk hayali ile başlar evlilik hazırlığına. Eş seçiminde duygular ağırlıklıysa eşler aşkı bulduğunu düşünebilir. Tanışma döneminde dolu dolu geçen günlerdeki duygusal yoğunluğun ardından evlilik hazırlığındaki menfaat çatışmaları, beklentilerin karşılanmaması, duygusal ikilemleri beraberinde getirmeye başlar. Bir yandan duygusal yoğunluk içinde diğerinin sevgisinde erimek, kendini feda etmek, diğerini mutlu etmek için kendi isteklerine önem vermemek çekici gelirken, bir yandan da kendi ihtiyaçlarını karşılayamamak, diğerine kapılıp gitmek, kendi benliğini kaybetmek, önemsenmemek, değer görmemek, zarar görmek endişeleri kişiyi sarar. Eşler bazen evlilik hazırlığında, bazen de evliliğin ilk günlerindeki ilk anlaşmazlıklardaki iletişim çatışmaları ve öfke patlamaları sonucunda bu ikileme yakalanır. Benlik çatışmaları, tartışmalar, anlaşmazlıklar arttıkça eşler birbirinin sevgisini hissetmemeye başlar. Bu, kişinin aşırı soğuk etkisinde uzuvlarını hissetmemesi gibidir. Sevginin hissedilmemesi sevginin gösterilmemesine, böylece evliliğin gittikçe canlılığını kaybetmesine yol açar.
 
Sevgi görmeyen eşin kendine güvenini kaybetmesi karşı tarafı sürekli suçlamaya, kişiliği hedef almaya, suçlanma karşısında savunmaya böylece benlik çatışmalarının artmasına yol açar. Sürekli şikâyetler gerginlikleri artırır.
 
Benlik çatışmalarının azalması için ne yapmalı?
 
Benlik çatışmalarının azalmasının en birinci şartı 'biz' olmaktır. Bununla beraber birey olmadan biz olmak mümkün değildir. Kişi kendini iyi tanımalı ve belli bir olgunluğa erişmiş olmalıdır.
 
Sınırlar iyi konulmalı, istekler net olarak ifade edilmeli fakat mümkün mertebe esnek olunmalıdır. Bu bir kuşun iki kanadının uyum içinde hareket etmesine benzer.
 
Ortak manevi değerlere sahip olan eşler daha az çatışma yaşadıklarından manevi hassasiyetlere daha fazla önem verilmelidir. En büyük çatışmalar kişinin kutsal duygularına değer vermemekten kaynaklanmaktadır.
 
Farklılıklara saygı gösterilmeli, detaylara takılıp kalınmamalıdır. Maddi konular ve beklentiler eşlerin isteklerinde daha fazla farklılığa yol açar. Detaylara takılıp kalmamak, temel ihtiyaçlara daha fazla önem vermek farklılıklardan kaynaklanan çatışmaları azaltır. Diğerkâmlık, kendisininkinden çok diğerinin isteklerine, tercihlerine önem vermek biz olmayı kolaylaştırır. "Ne fark eder, ha onun isteği ha benim; çünkü bu bizim isteğimiz" diyebilmek çatışmaları azaltmaktadır. Uyumlu bir çiftte doğal olarak istekler birbirinden çok farklı olmamakta, farklılıklarda da bir seferinde bir eşin, bir diğer seferinde diğer eşin istekleri yerine getirilmektedir. Bu o kadar doğal şekilde gerçekleşir ki eşler bunun nasıl olduğunun farkında bile değildir.
 
Ben merkezci olmamalıdır. Ben merkezci hırslı eşler, biz olmayı zorlaştırır. İstek ve ihtiyaçlar doğru ifade edilmelidir. Sürekli karşı tarafın isteğini yapan, kendi isteklerini, ihtiyaçlarını, farklı düşüncelerini ifade edemeyen kişiler de ya farkında olmadan öfke patlamaları yaşamakta ya da diğer eşin sınırsız isteklerde bulunmasını kolaylaştırmakta olup, bu da biz olmayı ve evliliğin uyum içinde yürümesini zorlaştırmaktadır.
 
Farika Teymur Artır / Uzman Psikolog
 
Kaynak: Zaman Online - Farika Teymur Artır / Uzman Psikolog

Eğitimde dönüşüm - 1

Bayağı bir zamandır pek çok alanda bulunduğumuz yerden daha farklı bir yerlere gelme isteği ve çabası ön planda. Yavaş da olsa, üzerinde genelde anlaştığımız hedefler doğrultusunda adımlar atıyoruz. Ancak üç alanda bir türlü harekete geçemiyoruz: Sağlık, hukuk ve eğitim. Bunların içinde bir tek sağlık alanında son yıllarda bir kıpırdanma var, ama vizyon ve hedefler paylaşılmadığı için ancak kararlar alındıktan sonra haberimiz oluyor. Bu kararların ne ölçüde 20-30 yıl sonrası hesap edilerek alındığını bilemiyoruz. Hukuk alanı en dokunulmayan idi. Son bir-iki yılda, anayasanın değiştirilmesiyle ilgili ortak irade oluşmuş gibi. Umarız siyaset erbapları kendilerinden hiç beklenmeyen bir "ortak akılda" buluşurlar ve sonra da altını doldururlar.

Eğitim yerlerde sürünüyor. Cumhuriyet kurulduğunda, bizi Batı'dan ayıran en önemli farkın "bilgi eksikliği" olduğu varsayıldı. Hiç unutmam; ortaokulu bitirirken 28 dersten sınava girmiştik. "İyi okullarda" sınavlarda "tüm kitaptan sorulurdu". Kaliteli eğitim vermeyen okullarda ise birkaç bölümden soru gelirdi. Fark buydu. Öğrencide yeteneklerin eşit olarak dağıldığı varsayılır, dolayısıyla tüm derslerde yüksek performans beklenirdi. Tabii bu varsayım yanlış olduğu için, tüm dersleri en iyi ezberleyen en iyi öğrenci olurdu. Bu yeteneği olmayan öğrenci de tembel öğrenci olurdu. Durum değişmiş değil. Özellikle devlet okullarında hiçbir şey değişmedi. Hala bilgi açığımızı kapatmaya çalışıyoruz.

Bizi Batı'dan ayıran önemli farkın bilgi açığı değil, doğru soruları sorabilme ve bilgi üretebilme olduğunu henüz kavramış değiliz. Aslına bakarsak Batı da durumundan şikayetçi. Pek çok alanda bir dönüşümü gerçekleştirdikleri halde, bunun geniş kitlelere dağılmadığını söyleyip dururlar. Örneğin Londra'da annelerin yüzde 25'i çocuklarına yüksek sesle bir masalı kitaptan okuyamaz halde. Yani okuma düzeyleri 11 yaş civarında. Bundan da, etrafta olup bitenlerin çoğunu anlayamaz durumda oldukları sonucunu çıkarmak mümkün. Bu durumun çocuklarına nasıl yansıyacağıyla ilgili olarak fazla kafa yormak gerekmiyor. İngiltere'de durum buysa, bizdekini artık düşünün.

Sürekli değişen, gün geçtikçe daha rekabetçi bir hale gelen, yeniliğin her şey demek olduğu bir dünyada, eğer var olabilmek istiyorsak bazı varsayımlarımızı gözden geçirebilmeliyiz. Değişime açık olmak ve değişimin şart olduğunu anlamak çok önemli. Belki ilk iş; eğitim sisteminin bizde ve - genelde- dünyada kendisine temel aldığı ilkeleri sorgulamak olmalı:

Varsayım 1: Yüksek standartlar koymak ve bu standartların uygulanışını test etmek öğrencilerin öğrenmelerini sağlamanın en etkili yoludur. Bu yalnızca kısa vadede kazanç sağlar; uzun vadede kaliteli bir eğitim sunmak için standartlardan ve testlerden çok daha fazlası gereklidir.

Varsayım 2: Zayıf yönlere odaklanmak ve bu yönleri geliştirmek, öğrencileri daha başarılı kılmak için birebirdir. Hayatımızın pek çok alanında hep kendimizin veya başkalarının zayıf yönlerine odaklanıyoruz, ama zayıf yönleri biraz daha iyi bir hale getirebilmek için uğraşıp didinirken, çoğu kez güçlü yönleri kullanarak öğrencilerimizi çok daha iyi bir seviyeye ulaştırabileceğimizi unutuyoruz. Başarılı bir eğitim verebilmek için, güçlü yönlere odaklanmak, en az zayıf yönlere odaklanmaktan çok daha önemlidir.

Varsayım 3: Öğretmen ve müdürleri bilgi seviyelerine göre seçmek, öğrencinin başarılı olmasını garanti eder. Öğretmen ve müdürlerin yüksek bilgi seviyesine sahip olmaları, eğitim verebilmek için gerekli özelliklere sahip oldukları anlamına gelmez. Öğretim yöntemleri, kişilik özellikleri, ve hepsinden önemlisi öğrencilerle kurdukları ilişki, öğrencinin kendini geliştirebilmesi için elverişli olmalıdır.

Varsayım 4: Her bir öğrenci ve öğretmen için olumlu sonuçlar veren, mükemmel müfredat ve mükemmel öğretim yaklaşımı mevcuttur. Mükemmel müfredat veya mükemmel öğretim yaklaşımı diye bir şey yoktur. Hiçbir yöntem her öğrencide tıpatıp aynı sonucu vermez; çünkü her bireyin ihtiyacı ve potansiyeli farklıdır.

Varsayım 5: Çalışma ortamındaki unsurların, öğretmenin performansı üzerinde bir etkisi yoktur. Yapılan sayısız araştırma sonrasında artık bunun ne denli gerçekdışı olduğunu biliyoruz. Hangi iş alanı olursa olsun, çalışma ortamındaki unsurların, çalışanların motivasyonu ve performansı üzerinde büyük etkisi vardır. Olumsuz çalışma koşullarından etkilenen öğretmenin zayıf performans göstermesi, öğrencinin kaliteli eğitimden mahrum kalmasıyla sonuçlanır.

Varsayım 6: Okulların, ailelerin çocuklarının eğitimi konusunda sorumluluk üstlenmeleri için yapabilecekleri pek bir şey yoktur. Aslında okulların, aileleri çocuklarının eğitim sürecine dahil edebilmek için yapabilecekleri çok şey vardır ama bunun için öncelikle aradaki iletişim biçimini değiştirmeleri gerekir. Alışageldik öğretmen-veli ilişkisinde, iletişim hep tek yönlü, hiyerarşik; öğretmen konuşuyor, veli dinliyor. Bunu iki yönlü bir diyaloğa, bir alışverişe çevirmek şart. İlişkiyi, öğrencinin eğitimi için olumlu bir kaynağa dönüştürmek lazım. Aslında temelde şunu önermiş oluyoruz: Eğitim reformuna ihtiyacımız var ve mevcut yaklaşım tümüyle değişmeli. Benimsenmesi gereken temel yaklaşım ise her bir öğrenciyle birebir ilişki kurmak, öğrencinin yeteneklerine odaklanmak ve bu yetenekler üzerinden onları eğitim sürecine dahil etmek. Öğrencinin ilgisini, heyecanını, şevkini yakalayabilmek; bir eğitim sistemini başarılı kılan unsur, her şeyden önce bu. Tüm bu sorgulamaları yapmak ve dönüşümü sağlamak biraz hayal gibi. Hayır değil. Bu yaklaşımı benimsemiş okullar, öğretmenler ve müdürler gerçekten var. Kendisini yeteneklerini kullanmaya ve sürekli gelişime adamış öğrenciler de öyle. Önümüzdeki birkaç hafta onlardan bahsedeceğiz.

Kaynak: İşte İnsan - Emre Konuk

İyiturks Bilim: Cahit Arf

Cahit Arf (d. 11 Ekim 1910, Selanik, Osmanlı İmparatorluğu - ö. 26 Aralık 1997, İstanbul, Türkiye), Türk matematikçi, TÜBİTAK Bilim Kolu eski başkanı

1938 yılından beri Cahit ARF cebir, sayılar teorisi, elastisite teorisi, analiz, geometri ve mühendislik matematiği gibi çok çeşitli alanlarda yaptığı çalışmalarla matematiğe temel katkılarda bulunmuş, yapısal ve kalıcı sonuçlar elde etmiştir.

Bütün Türk matematikçilerine dolaylı veya dolaysız bir şekilde esin kaynağı olmuş, yaptığı uyarılar ve verdiği fikirlerle çevresindeki tüm matematikçilerin ufuklarını genişletmiş ve çalışmalarını yeni bir bakış açısıyla yönlendirmelerini sağlamıştır.

Cahit ARF’ ın ilk çalışması, 1939 yılında Almanya’nın ünlü bir matematik dergisi olan Crelle Journal Dergisi’nde yayınlanmıştır. Cahit ARF çözülebilen cebirsel denklemlerin bir listesini yapmak amacıyla Göttingen’de ünlü matematikçi Hasse’nin doktora öğrencisi oldu. Hasse’nin önerisiyle özel haller problemini çözdü. Cahit ARF bu çalışmasıyla sayılar teorisinde çok özel bir yeri olan lokal cisimlerde dallanma teorisine çok önemli yapısal bir katkıda bulunmuştur. Burada bulduğu sonuçlardan bir bölümü dünya matematik literatüründe “Hasse-Arf Teoremi”olarak geçmektedir.

Bundan sonra uğraştığı problem, matematikte “kuadratik formlar” olarak bilinen konudadır. Uzayda konisel yüzey denklemleri buna basit bir örnek olarak gösterilebilir. Bu konudaki temel problem, kuadratik formların bir takım invaryantlar, yani değişmezler yardımıyla sınıflandırılmasıdır. Bu sınıflandırma Witt adında ünlü bir Alman matematikçi tarafından karekteristiği ikiden farklı olan cisimler için 1937 de yapılmıştır. Karekteristik iki olunca problem çok daha zorlaşıyor ve Witt’in yöntemi uygulanamıyordu. Cahit ARF bu problemle uğraştı ve karekteristiği iki olan cisimler üzerindeki kuadratik formları çok iyi bir biçimde sınıflandırdı. Bunların invaryantlarını, yani değişmezlerini inşa etti. Bu invaryantlar dünya literatüründe “Arf İnvaryantları” olarak geçmektedir. Bu çalışması 1944 yılında Crelle Dergisi’nde yayınlandı ve Cahit ARF ‘ı dünyaya tanıttı.

Cahit Arf, matematiği bir meslek dalı olarak değil, bir yaşam tarzı olarak görmüştür. Öğrencilerine sürekli: "Matematiği ezberlemeyin, kendiniz yapın ve anlayın." demiştir.

Cahit Arf, "Matematik esas olarak sabır olayıdır. Belleyerek (ezberleyerek) değil keşfederek anlamak gerekir" demiştir.[kaynak belirtilmeli

"Matematik de resim, müzik ve heykel gibi bir sanattır" diyerek matematiğin sanatsal yönünü vurgulamıştır.

Yüksek öğrenimi

Temiz Anadolu Çocuğu:Carlos Carvalhal

Carlos Augusto Soares Carvalhal, Beşiktaş'ın yeni hocası, daha doğrusu nöbetçi hocası. Beşiktaş klubü açıklamasına göre "yardımcı hoca olarak görev tanımı belirlenmiş."

Sessiz sedasız göreve başlayan bu efendi hoca hiç bir bahanenin ardına sığınmadan tabiri uygunsa kolları sıvayıp işe koyuldu. Bilinen pek çok sıkıntıya rağmen işleri yoluna koymuş gibi görünüyor.

Kendisini gündemimize alma sebebimiz, medyatik olması veya fanatik işler yapması değil. Başta söylemiştik sessiz sedasız işe başladı! Bu sessizlik ve gösterişten uzak başlangıca rağmen yaptığı işler ve açıklamalar kendisini bir anda parlatıp dikkat çekici bir hayranlığa dönüşüyor. Bu dönüşüm bu yazının ortaya çıkmasına neden.

İzlenimlerimiz

• Çalışkan
• Sadece işine odaklanan ve bahanelere sığınmayan
• Alçakgönüllü
• Kibirden uzak
• Açık sözlü
• Güvenilir
• Bizden biri

Bu tespitlerimiz neticesinde kendisinin bizde uyandırdığı izlemin biraz nostaljik olsada aradığımız ve özlediğimiz bir karakter. 70/80 Türkiye'sinde tanımlanan "Çalışkan Temiz Anadolu İnsanı".

Artık pek duymadığımız bu kavram ne yazık ki toplumumuzdaki değişimi gözler önüne serse de, Portekiz'den gelen çalışkan ve alçakgönüllü "Yardımcı Hoca"mıza teşekkürlerimizi sunarken, birkaç açıklamasını aşağıda paylaşıyoruz;

• Herkes benim gözümde aynı. Antrenmanlarda kim çok çalışıyor ve bu takıma katkı sağlamak istiyorsa forma önceliği onundur. Sürpriz 11'ler kimseyi şaşırtmasın. Çünkü benim kadrom içinde yer alan her oyuncu forma şansı bulabilir
• Bu galibiyette sihir yok. Öncelikle şunu söylemeliyim ki; çok iyi bir takıma ve antrenöre karşı mücadele ettik. Rakip takım teknik direktörü ligi ve rakipleri çok iyi bilen bir hoca. Bu galibiyeti taraftara armağan ediyoruz. Bugün onlar için oynadık. Bu maçta galibiyeti inanmaya ve maçın sonuna kadar mücadele etmeye bağlıyorum. Buradan oyuncularımı tek tek tebrik ediyorum. Üç gün önce son maçımızı oynadık ama yinede son dakikaya kadar mücadele ettiler ve maçı kazandık
• Her zaman oyuncularımdan ve maçtan sorumlu olan kişiyim.
• Tayfur Hoca geldiği zaman oynanan tüm maçların ve izlediğimiz oyuncuların dokümanı önünde olacak. O döndüğünde ben daha önce görev tanımım yapıldığı şekilde işime devam edeceğim. Sözümün eriyim. Tayfur Hoca’nın yeri Beşiktaş, nerede olursa olsun teknik direktörlüktür.
• Ben şu anda bulunduğum noktaya hep üstüne koyarak geldim ve kimse bana yardım etmedi. Sonuçta ben bir sihirbaz değilim. Takımı bir günde değiştiremem. Eskişehirspor maçında belirgin hatalar yaptık. Ama önemli olan bunlardan ders alıp bir sonraki maçta yapmamaktı. Benim hoca olarak görevim de her maç takımı daha iyi duruma getirmektir.

          iyiturks