İçinde çocuk olan, şefkat olan, yardım olan, vicdan olan, fedakârlık
olan hikayeler bizleri çok etkiliyor. Böyle insanları başköşelere koyup,
toplumların kahramanları olarak takdim etmek geliyor içimizden. Evlatları ile
sınanan ailelerin yaptıkları gözlerimizi yaşartıyor, içimize insanlığa dair ne
kadar güzel duygu varsa tomurcuklar açmasına ve yaşamdan keyif almamıza sebep
oluyor.
Hürriyet gazetesinde bugünkü Gülben Ergen’in Bağcılar
Belediyesi’nin Engelliler Sarayı ziyareti ile ilgili haberde benzer duyguları
yaşattı bize.
Haberde birbirinden etkileyici pek çok hikâye var. İçlerinden
bir tanesi bu duygularımıza rehber olması adına burada paylaşmayı istediğimiz
olanı. İçinde güzel bir çocuk, harika bir anne ve hayata değer katan çabalar
ile paha biçilemez mutluluklar var.
Bu hikayede insanlığın iki yüzü var karanlık ve gaddar tarafı
ile vicdanlı ve aydınlık yanı. Ümidimiz çoğunlukla vicdanımızın ve aydınlık
yanımızın egemen olmasıdır bu kırılgan ve yalan dünyamıza.
Bu hikâyeyi çocuklarının kahramanı olan Sevgi dolu, fedakâr
ve şefkatli anne babalara adıyoruz. Onlar dünyamızın en güzel nimetlerini hak
eden iyilik yayanlarıdır.
Tişörtümü
Sıyırıp Kollarım Var Mı Görmek İstiyorlar
◊
Muhammed kaç yaşındasın?
- 11 yaşındayım. Yakında 12 olacağım.
◊
Resimlerini gördüm ve hayran oldum. Kaç yıldır resim yapıyorsun?
- 5 yaşımdayken resim yapmaya başladım.
Aslında resim yapmayı hiç bilmiyordum. 5 yaşımdayken annem bana resim yap dedi ve nasıl yapılacağını gösterdi.
İlk denemem fena olmadı. Annem “Çok güzel
oldu” dedi. Öyle devam ettim.
◊
Kardeşlerin var mı?
- İki kardeşim var ve ikisi de benden
küçük. Ben evin abisiyim.
◊
Burada kendini iyi hissettiğini biliyorum. Peki dışarısı nasıl?
- Dışarısı burası gibi değil. Bazı
insanlar kollarıma bakıyor ve anneme neden kollarımın olmadığını soruyorlar.
Bazıları da dalga geçerek soruyor. Ben onlara bir şey dememek için susuyorum.
Benim kahramanım annem
◊
Muhammed, parklarda ya da okulda sana uygun olmasını istediğin bir şey var mı?
- Kaydıraklar var. Kaydıraklara
çıkamıyorum. Onlar değişirse çok güzel olur.
Anne: Normal kaydırağa çıkamadığı için bizim orada büyük 3
katlı kaydırak vardı, ona çok çıkmak istiyordu. Hatta resmini çizmişti onun.
◊
Sizin desteğinizle kayabiliyor ama değil mi?
- Anne: Kayabilir ama o büyüğüne çıkmak istiyordu ve çok
zorlanıyordu.
◊
Muhammed çok yakışıklısın. Kaşların ve gözlerin maşallah çok güzel. Ayrıca
bugün çok şıksın. Kendin mi seçtin kıyafetini...
- Annemle
birlikte seçtik.
◊
Kaç senedir buraya geliyorsunuz?
- Anne:
Dört senedir geliyoruz.
◊
Muhammed resimden başka ne gibi aktivitelere katılıyor?
- Anne:
Okula gittiği için bir tek ona gelebiliyor. Bir de fizik tedaviye başladı.
Zamanı kaldıkça buraya geliyoruz.
◊
Muhammed, bir sergi açmayı düşünüyor musun? Resim sergin olursa ben gelmek
isterim.
- Siz gelecekseniz açarım.
◊ Hayatta bir kahramanın olsaydı bu kim olurdu?
- Annem.
Başka kim olacak? Hem annem olduğu için hem de bana çok iyi baktığı için.